سریال «اسباب زحمت» به کارگردانی سعید آقاخانی، در هشت قسمت ابتدایی خود، بر یک موقعیت کمدی تکراری تمرکز کرده است. این موقعیت شامل استفاده از خانه یا وسایل منزل دیگران برای حفظ آبرو در مراسم خواستگاری است.
این تم کمدی پیش از این نیز در آثار دیگری به کار گرفته شده بود. به عنوان مثال، در قسمت اول سریال «پایتخت ۷» که به صورت فیلم سینمایی تولید شد، خانواده نقی معمولی برای خواستگاری از دختر بهبود، به دلیل نداشتن خانه مناسب، مجبور شدند از خانه یکی از دوستانشان استفاده کنند. در آنجا، آنها با صحنههای کمدی متعددی روبرو شدند، از جمله تلاش برای پنهان کردن صاحبخانه و همسرش در کمد و زیر پتو، و همچنین تلاش برای مخفی کردن عکسهای شخصی صاحبخانه.
در سریال «اسباب زحمت» نیز شاهد موقعیت مشابهی هستیم. شخصیت اصلی، «بهرام»، که قرار است به خواستگاری دختری به نام «مهسا» برود، به دلیل وضعیت مالی نامناسب و نداشتن خانه مناسب، مجبور میشود از خانه «فریدون» که یک دلال است، استفاده کند. فریدون برای این کار شرط و شروطی میگذارد و بهرام را مجبور میکند تا در ازای استفاده از خانهاش، کارهایی برای او انجام دهد. این وضعیت، زمینهساز اتفاقات کمدی بسیاری در طول سریال میشود.
تکرار این موقعیت کمدی در دو سریال با فاصلهای کوتاه، نشاندهنده علاقه سازندگان به این نوع کمدی موقعیت است. با این حال، این تکرار ممکن است برای مخاطبانی که هر دو اثر را دنبال کردهاند، کمی خستهکننده باشد. هرچند که هر دو سریال تلاش کردهاند تا با اضافه کردن جزئیات و شخصیتهای جدید، به این موقعیت تکراری رنگ و بوی تازهای ببخشند.
در «اسباب زحمت»، بهرام و خانوادهاش با چالشهای بیشتری روبرو هستند، زیرا فریدون به عنوان صاحبخانه، خود عامل ایجاد مشکلات و موقعیتهای خندهدار است. این در حالی است که در «پایتخت ۷»، صاحبخانه بیشتر نقش یک قربانی را ایفا میکرد. این تفاوت در رویکرد، میتواند به جذابیتهای کمدی «اسباب زحمت» بیفزاید، اما در نهایت، هسته اصلی کمدی بر پایه همان موقعیت تکراری آبروداری در خواستگاری استوار است.
این تکرار در عین حال میتواند نشاندهنده این باشد که برخی موقعیتهای اجتماعی و فرهنگی در ایران، پتانسیل بالایی برای خلق کمدی دارند و همچنان مورد توجه فیلمسازان قرار میگیرند. موضوع آبروداری و تلاش برای حفظ ظاهر در جامعه ایرانی، از جمله این موقعیتهاست که بارها در آثار کمدی به آن پرداخته شده است.
با این حال، برای جلوگیری از یکنواختی، لازم است که نویسندگان و کارگردانان، خلاقیت بیشتری به خرج دهند و به جای تکرار صرف، به ابعاد جدیدی از این موقعیتها بپردازند یا آنها را با عناصر لردگان داستانی و شخصیتپردازی نو ترکیب کنند تا تجربهای متفاوت برای مخاطب رقم بزنند.